Dlatego rozwój naszego człowieczeństwa poszedł albo został skierowany w inną stronę. Pojawił się człowiek myślący (homo sapiens), który w dziwny sposób zdobył zupełnie nowe możliwości duchowe (myślenie i wolność działania). Tak naprawdę nie wiemy, jak to się stało. Albo to była sprawa ataku Pierwszego Umysłu Myślącego (co może sugerować opowieść Biblijna o grzechu pierworodnym), albo była to sprawa porzucenia dotychczasowego środowiska jako zanegowanie realnego świata (z powodu braku pożywienia lub zagrożenia dzikimi zwierzętami) na rzecz poszukiwania i odkrywania czegoś zupełnie nowego (odkrywanie postępu jako postępowania w nieznane). Postuluje się, że człowiek myślący w pewnym momencie wyszedł z Afryki, aby podbijać cały świat. Widzimy, że dopiero człowiek myślący (homo sapiens) miał możliwość rozwoju cywilizacyjnego, gdyż za to odpowiadała zdolność myślenia i wynikająca stąd wolność działania, czyli tworzenie całkiem nowych sposobów działania technicznego (narzędzia).
Musimy mieć świadomość, że to nowe działanie oparte na myśleniu, było zarazem odejściem od działania moralnego wyznaczanego przez aktywność podmiotowości osoby. Człowiek przestał się kierować samą aktywnością egzystencjalną osoby i życia, lecz zwrócił się w stronę działania użytecznego. Najważniejsza stała się realizacja pożytku i interesu działania praktycznego. Górę wzięła praktyka rzeczy użytku codziennego. Takie podejście do życia stało się początkiem rozwoju cywilizacyjnego ludzkości. Ludzie zaczęli budować własne miejsca zamieszkania, czyli domy. Zaczęli uprawiać rolnictwo i hodowlę zwierząt domowych. Zaczęli produkować na dużą skalę narzędzia potrzebne w gospodarstwie i na wojnie. W ten sposób człowiek zaczął tworzyć swój własny świat gospodarczy i kulturowy. Dziś powiemy, że w ten sposób zaczęło się opanowywanie przyrody i wprost panowanie nad nią. Niestety razem z tym szło panowanie nad innymi ludźmi, powstawały instytucje władzy politycznej (różne formy państwowości).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz