Dlatego dla człowieka aktywność osobowa oraz aktywność życia egzystencjalnego ma zasadnicze znaczenie. Ponieważ to właśnie ta aktywność egzystencjalna odpowiada za powstawanie i kształtowanie porządku istotowego. Bez naszej ludzkiej egzystencji (podmiotowości osoby i życia) nie byłoby naszej ludzkiej esencji, czyli po prostu ludzkiej natury. Natura człowieka przejawia się bowiem na poziomie istotowym. Potocznie mówi się o naturze albo istocie człowieka. Ale trzeba mieć rozeznanie, że natura ludzka nie jest pełnym człowiekiem, gdyż stanowi jedynie jego możnościową realność, czyli realność stawanie się (fieri). Aby zrozumieć człowieka w całej jego pełni, czyli zarówno w jego egzystencji jak też esencji, trzeba się odwołać do metafizyki, czyli filozofii realności. Metafizyka przedstawia nam realne byty oraz poszukuje dla nich realnej przyczyny. Nie ma innej drogi do poznania pełnej realności człowieka.
Dlatego analiza metafizyczna pozwoliła nam rozpoznać podstawową realność człowieka na poziomie egzystencjalnym. Stwierdziliśmy, że mamy tam do czynienia z dwojaką podmiotowością -- podmiotem osoby i podmiotem życia. Te egzystencjalne realności odpowiadają za kształtowanie realności stawania się na poziomie istotowym. Dotyczy to z jednej strony działania władz i zdolności duchowych, co jest skutkiem aktywności podmiotu osobowego, a z drugiej strony dotyczy to działania naszych narządów cielesnych, na co wpływa podmiotowość życia egzystencjalnego. W ten sposób powstaje dostrzegany przez nas całościowy wizerunek żywego człowieka. Oczywiście należy zaznaczyć, że mamy możliwość obserwowania jedynie zewnętrznych przejawów cielesności i duchowości człowieka. Na co dzień nie widzimy ani naszej podmiotowości osobowej, ani podmiotowości życia egzystencjalnego (jako życia nadprzyrodzonego). Ale ludzie od początku swojego istnienia mieli jakąś świadomość tej swojej nadprzyrodzonej realności.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz